ذهنی در آستانه ی حاملگی
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
همه چیز شاید آن روز تمام می شود که خاطره اش را برایم تعریف می کنی
برچسب:
نویسنده: سپیده کمالی
می گمش : sms ام بهت نمی رسه... نمی دونم چرا... می گه : داری می میری! می گم : شایدم قراره زلزله بیاد ! یعنی اسکول بودنو تموم کردیم ما!
برچسب:
نویسنده: سپیده کمالی
چیست این نامش خدایا ؟ آزمایش است اگر ، خونم به جوش آمد! نتیجه اش را بگو!
برچسب:
نویسنده: سپیده کمالی
یک نفر مرا ریاضیات بیاموزاند! می خواهم «روابط» را توی فرمول ها جایگزین کنم. می خواهم ببینم آیا می شود جرم « حرف » ها را اندازه گرفت ؟ می خواهم ببینم به ازای چقدر « نگاه » ، حجم حرف ها دو برابر می شود ؟ اصلا رابطه ای هست میان این ها ؟ می خواهم ببینم دلتای روابط ، به ازای چه مقادیری « تعریف نشده » است ؟ اصلا چرا ؟ چرا این لامصب « تعریف نشده » است ؟! خب بیایید تعریفش کنیم. بگذار برایت تعریفش کنم. من می دانم .
برچسب:
نویسنده: سپیده کمالی
چه تلخ ها! اینکه وقتی می خوای یکیو با بدجنسی فریبش بدی و اشکشو در بیاری ، خودتم جدی جدی غصه ت بگیره و اشکت دربیاد!دقایقی بعد هم زااار بزنی
برچسب:
نویسنده: سپیده کمالی
"پ" در حال سیگار روشن کردن پشت فرمون از پشت می زنه به یارو.پسره با عصبانیت از ماشین پیاده می شه میاد سمت "پ". در حین دعوا که کی مقصره و کی نباید ترمز می کرد و کی باید ترمز می کرد ، هردو می زنن زیر خنده. "م" که سرش خورده به شیشه ی ماشین و تا اینجای کار لال شده می گه : چه حس خوبی داشت! می گم : احمق! می خندم. می گم : باحالتر می شد اگه از گوشه پیشونیت خون میومد . با هیجان می گه : آره... آره... ! یه مرده گل فروشه میاد جهت کمک به همنوع.
برچسب:
نویسنده: سپیده کمالی
نگو که نمی توانم دیگر. نگو که عاقبت به دست آزادی خود اسیر می شویم ، عکسمان را توی فنجان های چای هرروزه می بینیم و حرف های روزمره می زنیم. می خندیم. شاد می شویم و یادمان می رود حساب شمارش قدم هایمان. نگو که هنوز منتظر می شویم.هنوز مستاصل و ناچار. هنوز برای هرروزمان مهلت های تلف شده تمدید می کنیم. که هنوز با عقده های کورمان گل یا پوچ بازی می کنیم و برنده هایمان را برای هم پیش بینی می کنیم. که توی خواب هم حتی راه می رویم ، حرف می زنیم ، می خندیم، اما خواب
برچسب:
نویسنده: سپیده کمالی
این ابرهای تیره که بگذشته ست بر موج های سبز کف آلوده ، جان مرا به درد چه فرساید روحم اگر نمی کُند آسوده ؟ پ.ن : ..."زین پس به زخم کهنه نمک پاشد" پ.ن ۲: شاملو
برچسب:
نویسنده: سپیده کمالی
این مرد را هرروز می بینم. هر روز غروب که می شود حوالی ساعت ۸ توی پارک پیدایش می شود. هرروز می بینمش و هرچند از نماهای مختلف ، اما می شناسمش. دیگر حتی می دانم چطور راه می رود. سر و وضعش عادی و معمولی است. روی نیمکت که می نشیند ، اول از همه ، نگاهی به آسمان می اندازد، بعد دست هایش را به هم فشار می دهد، این طرف و آن طرف را نگاه می کند و بعد عینک آفتابی اش را از توی جیب کتش در می آورد و می زند به چشم هایش.
برچسب:
نویسنده: سپیده کمالی
این روزها دست هایم توی هوا انگار که میوه های کال را جستجو می کند. انگار گم شده باشم ، من در چیزی یا چیزی در من. دست هایم بالا می رود ، بالای بالا و آن بالا انگار فقط احتمال لمس میوه هاست... فرازم را نمی بینم. هیچ کس فراز سرش را ، اگر دستش نرسد ، نمی بیند. زیر این درخت وزش باد هم تنها سایه های امن را می لرزاند.همه چیز به گونه ی ناچاریست. چشمانم تنها شاخه های خشک را می بیند که خنجرگونه توی افتاب فرو می روند.
برچسب:
نویسنده: سپیده کمالی